Eyck Fotografie

Alleen op pad of niet

Fotograferen: alleen op pad of niet? Als fotograaf word je soms met deze keuze geconfronteerd. Wat is wijsheid?

Deze zomer was ik lekker op vakantie in Frankrijk. Lekker alleen op pad. Ik heb mijn tenten op geslagen bij mijn familie aan de Atlantische kust woning vlakbij Biarritz. Elke dag wil ik op pad om te fotograferen en nieuwe indrukken op te doen.

Voor deze dag heb ik een beeld in mijn hoofd wat ik nog niet gezien heb. Ik koop een zeer gedetailleerde kaart van de Pyrénées Atlantique en zoek naar de hoogtelijnen.

Een verlaten dorp: triest of mooi

Ik wil een klein dorpje vinden, liefst verlaten. Ik schat mijn kansen in en denk dat daar waar de hoogtelijnen dichtbij elkaar komen is het bergachtig, ik kan de huizen tellen zo gedetailleerd is de kaart. Wanneer die huizen dan ook nog aan een doodlopende weg liggen hoop ik maar dat ze verlaten zijn.

De berichten over de slechte economie steunen mij daarin. Ik ga op pad met mijn kaarten, mijn apparatuur en vooral ook mijn tomtom. Ook die zet ik zo gedetailleerd mogelijk. Ik wil onderweg ook niets missen. Het fijne van zo’n navigatiesysteem is dat die zonder kwaad te worden je de weg blijft wijzen. Moet je eens met een menselijke navigator proberen.

Om de haverklap stop ik en wijk ik af van mijn route. Opeens sta ik in Esterenguibe, een dorp van 5 huizen en niet een huis is verlaten, dat zijn ze allemaal. In het Baskisch staat er vast: ‘niet betreden’ ‘ met gevaar voor eigen leven’ en ‘Pas Op’. Mijn Baskisch is wat roestig en mijn nieuwsgierigheid wint het met gemak van mijn verstand. De hele tijd rij ik al alleen door de bergen, maar parkeer mijn auto toch zoveel mogelijk in de berm, je weet maar nooit.

Lekker somber

In het druilerige weer, de enige slechte dag van de vakantie loop ik naar een boerderij. Ondanks het groeizame weer is het gras kort maar het pad slecht en glibberig.

Ik stap over een hek en kom bij een soort Hans en Grietje huisje waar de bomen hun intrek in hebben genomen. De muren staan bol door het ontbreken van de meeste constructiebalken en specie voor het metselen was ten tijde van de bouw nog niet uitgevonden. Het wordt steeds spannender.

Er is niemand die op me inspreekt: “François, let je op”, “is het wel verstandig wat je doet?” Heel ver in de verte hoor ik een tractor door het dal galmen. Ik kruip tussen de resten van een poort door en ga een trap op naar de eerste verdieping. De trap voelt stevig aan.  Boven is het kletsnat en glad. De ontbrekende dakpannen hebben de regen vrij spel gegeven. Er is volop mos, schimmel en zwammen. De ramen geven een prachtig lichtspel.

Met mijn camera in de aanslag zak ik door een vloerplank. Tot aan mijn kuit schiet ik weg. Het gevoel van Pinksteren komt over me heen. Ik kan niet in tongen spreken maar snap nu heel goed wat er op die borden onderweg stond. Om mijn zware ‘offer’ niet voor niets te laten zijn, maak ik half weg gezakt eerst mijn foto’s. Ik was tenslotte toch al zover.

Voorzichtig wrik ik me weer los uit mijn innige omarming door de vergane vloerplanken. Op mijn sporen teruglopend kom ik weer bij de trap en ga naar beneden.

Alleen op pad of niet?

Ik kijk op mijn telefoon, geen bereik, oeps niet zo verstandig. Hier zit je nu in een dilemma. Ga ik alleen op stap en geniet volop of neem ik iemand mee die de hele tijd zegt ben je al klaar, niet doen, schiet op ?

Ideaal is misschien een tweede fotograaf als reisgenoot meenemen. We zullen toch niet tegelijkertijd door de vloer zakken? Maar ja een tweede fotograaf loopt altijd weer in beeld en jat net je mooiste foto’s door je voor te zijn. Problemen, problemen.

Met een beetje bebloede scheenbeen verlaat ik het strijdtoneel op weg naar het volgende avontuur.

 

© 2019 Eyck Fotografie

Thema door Anders Norén